مهرداد عارفانی

Download file PDF

      از یاد نمی بری  از رو نمی روی

      بدون برق    باطری

      روی تاقچه

      کسانی که دروغ های تو را تاب آوردند

      یا از سرطان مردند   یا در جنگ

     آنها که اعدام - بماند        زلزله سر جای خودش

     گاهی ترانه یا سرود

     گاهی آژیر حمله

     کنار تلفن خواب می رفتی

     من کارد بر سایه روی دیوار می کشیدم

     از تونل های پنجره خیره خیره چشمها برق می زد و

     کوچه کوچک بود و بی خبر

     که باورت کردم

     من ساده

     خوش باور

     برای عذر خواهی   دیر   خیلی دیر

     که از یاد برده ام

     برای همین هر روز کشته می شوم یا زیر چرخ های این  کامیون

     یا روی ریل خوابم می برد

     یادت هست

     سربازانی که از ریل سر خوردند و رفتند و نیامدند

     روی  سنگ دانه ها علف شدند؟

     همین هفته ی پیش   باد

     تکه ای از پیراهنم را برد با کبریت ...........      

     همه چیز روشن است غیر از تو

     با تو هستم

     یادت هست؟

.........................................................................................................................................

عاطفه صرفه جو

همیشه سروده هایی که وجه بارز آن ضدجنگ باشد را دوست دارم. اثر خوبی از شما خواندم دوست عزیز که داغمان را تازه کردی تا یادمان نرود که ما بسیارانیم !

حسین ناژفر

آقای عرفانی عزیز سلام
ممنون از دعوت برای خوانش سروده ی خوبتان ، سروده ای که مرا که سرباز زمان جنگ هستم بار دیگر تکان داد ، هنوز مسیل اطراف فکه بوی یارانم را می دهد ، یارانی که تکه های خشکیده ی اجساد مطهرشان هنوز در گل و لای و لابلای خیزارن خشکیده ی آن خفته اند ، این حادثه گواه نفرین زمین بر پدیده ای تلخ یعنی جنگ است.
مهرداد عزیز شاعر نیستم ، اما سروده ی شما به دل می نشیند و گویای حقایقی است که باید آن ها را نوشت و سرود .
مخلص شما حسین ناژفر

غزال مرادی

سروده ای که از شما خواندم سروده ای بود که در عین صراحت بیان شده بود وشعرهرچه به سط های پایانی می رسید بیشر خود رانشان می داد وپایان بندی آن هم خوب بود
همیشه شاعر ودر پناه خدا

حمید تقی آبادی

آقای عارفانی عزیز
بدون تعارف بگویم در سخت گیری این روزها چه کار خوبی ارائه دادید. به نظر من شروع کارتان عالی بود...
کسانی که دروغ های تو را تاب آوردند

یا از سرطان مردند یا در جنگ

ابوالفضل حسنی

بی شک یکی از قشنگ تر ین کار هایی است که این سالها از تو شنیدم

آن که دهان باز کرده و هی دارد صمیمیت به خرج می دهد و صراحت به رخ می کشد می خواهد ایز گم کند بخدا این رادیو خودش است و هی دارد بار ناخوداگا هی خودش را به گردن این سوژه ی بیچاره می اندازد دیواری کوتاه تر از این اهن پاره پیدا نکرده انگار؛ بگیرد راوی این متن را دستگیر کنید بخدا خودش است دارد فرافکنی می کند دست میازد گاه بیگاه این خاموشی را به حرف و دروغ و جنگ و دعوا و اژیر وا می دارد تا بگوید من یکی مبرایم , با این که می میرد یاخوابش می بردو روی ریل و زیر چرخهای کامیون و روی سنگ دانه ها علف می شود و پیراهنش را باد می برد با کبریت و خاموش می شود خودش، باز هم از رو نمی رود و نا روای خاموشی را به دیگری می زند............................................................................................
ادبیات زمانی که از مرز سیاه و سفید ها می گذرد و به جان ادمی چنگ می زند و می کاود تحقق می یابد و روی پای خودش می ایستد و در همین جاست که کارکرد انسان شناسانه و روانکاوانه ی خودش را اثبات می کند و به رخ می کشد

حسن سهولی

درود
شروع جالب بود وناگهانی مثل روزهای "جنگ" حالت حماسی داشت ودرعین حماسه سر به فضای عشق می داد تا داد مسایل دردناک را با خاطره ی شاد
هر چند از یاد رفته بستاند .درپس این تقلا نگاهی انسان شناسانه برمدار زبان با تکرار "یادت هست" یادآور تعهد هر انسان درگذر تاریخ بود

کوروش همه خا نی

یادت هست
سربازانی که از ریل سر خوردند و رفتند و نیامدند
روی سنگ دانه ها علف شدند؟

برای شعر قوی غیر از سکوت چه باید کرد ؟تمام خبر ها از زبان رادیو در می آید و همه چیز را روشن می کند بجز آن عشق که در پیرامون شاعر پرسه می زند و مخاطبی را در نظر دارد که به یاد او قلم فرسایی می کند .کشش در شعر آدم را بالا و پایین می برد و با ساختاری خوش ضربه ای جانانه به کلیت اثر بخش ِ متن می زند که تا مدت ها زمزمه می شود تا در کارنامه ی درخشان مهرداد ثبت شود .مناسبات مرگ و زندگی در چرخه ای زیبا نمودی درخشان از خود به جای گذاشته !دست مریزاد .با احترام

 رجب بذرافشان

سلام
اتفاقاتی که برای ثبت لحظات دور / نزدیک نیاز به توضیح و یادآوری دارد تا تمام وجه یا وجوهش نشان داده شود. دور از این نظر که اشارت به حادث شدن حادثه دارد. ((یادت هست / سربازانی که از ریل سر خوردند و رفتند و نیامدند...)) نزدیک به این دلیل که گاه آنقدر اتفاق ملموس است که انگار در لحظه ی وقوع حاضریم. ((کنار تلفن خواب می رفتی / من کارد بر سایه روی دیوار می کشیدم...)) و این بده بستان میان من و تو انگار هستیتی آغازین دارد (یعنی حتا قبل از شروع شعر وجود داشت.) و اثرات بنیادینش تا انتهای متن احساس می شود. ضمن این که استفهام موجود در پایان بندی به نوعی تردید را پیش می کشید.
همه چیز روشن است غیر از تو
با تو هستم
یادت هست؟

عه تا

سلام

انگشت اتهام همراه برشمردن جرم به سوی رادیو با لحنی که به دفاع از موکل یک وکیل میماند.
سطر دوم اقامه ی یک ادعاست که اگر ثابت شود نیازی به ورود هیچ اتهامی دیگر نیست . بعبارت دیگر رادیویی که بی توقع برق و باطری همچنان در حال پخش است به یقین از منبع دیگری تغذیه شده و خرج و باج گذران اموراتش را از طرف حساب خاصی دریافت می کند. همین کافیست تا اتهام پیشبرد مقصود آمر بر عامل (رادیو) اثبات شود
چنین بیانی بدون الودگی به ابتذال صراحت سیاسی و بدون خروج از خط شاعرانه حرفی هم اگر دارد می زند و مخاطب را بی که از شعریت اثر دلزده کند در مقابل سئوال قرار می دهد
سطور چهارم و پنجم نیز مشابه ( با خرج وضوح بیشتر) همین رفتار زبانی در حال افاده ی معنا هستند. اما اعدام و زلزله (عللی که باعث مرگ اند اما از لیست اتهام شعر فقط بخاطر کثرت ادله بصورت ضمنی خارج می شوند)
زبان از لفاف استعار و ایهام خارج و به طرح مستقیم لایحه ی دفاع می پردازد به امیدی که فرصت تاویل باز سازی وجوه دیگری را برای مخاطب ممکن کند.
من کارد بر...
سطری از جنس دیگر(جنسی متفاوت با زبان و لحن مابقی کار)
و برق چشمهای خیره بر تونل های پنجره : بازدید بیرون برای مشاهده ی عینی اخبار اعلام شده که بعلت کوچک بودن حوزه ی نشر وجهالت محض شنوندگان باور می شدند.
شنونده ی قبلی صداهای کانالیزه اکنون به عذر خواهی پولیتیک امیز سایه های گرداننده هم وقعی نمی گذارد چون فراموش کرده است . همین فراموشی رودست خوردن ها اکنون مسبب مرگ از نوع دیگر است....
و علفی که از تجزیه ی اجساد سربازان بر نگشته رویید!!...
ایکاش زبان شعر علاوه بر فاصله ای که در حوزه ی معنا از نثر دارد در سازه نیز منثور نبود
با احترام

خودنویس

همه چیز روشن است غیر از تو...
اگر کلاهی داشتم به احترام این شعر از سر برمیداشتم .

مهدی حسین زاده

سلام عزیز

نکته ی مهمی که در این کار ، شعر را توانسته به اجرای موفقی برساند نزدیکی شاعر با فضای ترسیم شده در متن است و مهمتر آنکه فرم "دیالوگ " کار که بین راوی متن با رادیو برقرار می شود و تا پایان شعر ادامه می یابد لا یه ی روایی درونی کار را از انسجام فرمیک نمی اندازد و تلاش می کند تا با کمترین دخالت در اثر ، ساحت ساختاری شعر را حفظ کند که در این میان به فلاش بک های کوتاه و ایماز های تاثیر گذار در متن می توان اشاره کرد و زبانی که با بیشترین همسایگی با مولف و متن ، طنین دلنشینی از زمزمه ی یک انسان در اتاق خلوت خود با رادیویی (حالا)
خاموش به خوانندگان این شعر هدیه می کند:

لحظه هایی که در آن زندگی می شود کرد ................

     من کم می آورم    آن ها زیاد

     دیگر به این اتاق نمی آیم   و   این خانه دیگربه من نمی آید

     فارسی بریز   در تابستانی که چهل درجه زیر صفر

     تا پرده با میز رفیق شود

     دختر باشد پرده

     پسر پنجره

     هیز هیز    دوشیزه  است  این خیابان

     قاطی پاطی توی هم      النگو تکان نده چراغ سبز

     کبود و کتک خورده

     فراری   پناهنده    

     قرمز می شوم پشت تو

     بازی بازی  تاب  آوردم

     آن وسط

     کنار دست ودود      من چکش هستم        تو انبر دست  

     بروکسل برفی و وحشی    بدون امامزاده

     نیمی از من افتاده بر اسفالت

     نیم دیگر من  قد می کشد مثل جرثقیل

..........................................................................................................................................

ابوالفضل حسنی

بي شك مهرداد عارفاني در بين برو بچه هاي كه آن ور دارند كار مي كنند از همه ايده مند تر است اگر به متون يك به يك همه ي اين ها بنگريم بي گمان به اين باور خواهيم رسيد كه كار مهرداد از تر و تازگي ويژه اي بر خوردار است به هم دوزي دو فضاي داخلي (ايرانی) و خارجی(محل زندگی فعلي مولف) و تلفيق و بهم آوردن اين دو، ايده و دغدغه ايست كه شاعر در صدد است تا با عطف به آن چشم انداز حرفه ای خودش را ترسيم نمايد اساسن من معتقدم تا نشود از توليدات يك مولف فهميد كه او آدم ايده منديست يا به اصطلاح مي داند كه دارد چكار مي كند و پرسه اي كه براي خودش تدوين كرده است چيست نمي توان به او ايمان اورد و باورش كرد البته اگر بخواهم كنجكاوانه به اين موضو ع بپردازم رد اين فرايند را مي توانم از اولين متن هایی كه مولف در غربت نوشته رصد كنم مثلن اگر شما شعر بلند سارايو را از نظر بگذرانيد مي بينيد كه از يك سمت با ذهنيات و فرآورده هاي ذهني و زيست شده در ايران در گير است و از سمت ديگر دارد عينيات لمس شده در آن ور را وارد عرصه ي متن مي كند و اين به دليل هزينه كردن "زيست تجربه شده" در اثر است، من يادم مي آيد كه خود مهرداد آن سالها كه در "شهسوار" بود همواره به آن تا كيد داشت و در اين راستا نيز فروغ را مثال مي زد در هر صورت تا اينجا كه من دارم اين حروف را تايپ مي كنم آن چه كه سر و نگاه مرا به شعر فارسي در آن ور بر مي گرداند تر و تازگي آثار مهرداد عارفاني است كه از او شا عري صاحب ديد و نگاه ارايه مي دهد...

.....................................................................................................................................

مهرداد فلاح

شعر خوبی خواندم سبز بمانی رفیق!
..
..
..
گاهی که رفتن از درون به بیرون ( از من به تو ) بهانه نمی خواهد...
خواندیدنی "ولیعصر استریت" را گذاشته ام تو "هواخوری". گمانم بهترین جاهای تنم را کنده و گذاشته ام توی این سفره که نوش جان کنید

..........................................................................................................................................

آرش اله وردی

سلام.خوب بود. به هم ریختگی خوبی بود.کم آوردن خوبی بود. یک عالمه چیز می یات وسط شعر بعد انگار نه انگار چیزی بوده و خواهد بود و آخرشم این من و این تنهایی سوِژه است که دو نیم می شه در غربت سرد تابستون.

..........................................................................................................................................

کوروش همه خا نی

مهرداد عزیز مثل همیشه اما پیش قراول تر شعری با ساختاری برجسته و ترکیب ها یی بی نظیر و پایان بندی که سر آغاز خوانش دوباره ی شعر است ،اثری ماندگار از خودت به جا نهاده ای ! زمانی ما می توانیم به یک اثر مطلوب چشم بدوزیم که فر آیندی انسانی در آن موج بزند و استخوان بندی شعر طوری باشد که پا از مرزها فراتر نهاده باشد.قدرت این شعر نیرویی ست که در چگالی خیال مبدل به تصویر برانگیختن حادثه ها یی ست که رویت می گردد .انگار هر مخاطبی می تواند خود را در مفر این شعر قرار داده و طعم غربت را در حس آمیزی ژرف آن درک کند .همیشه پاینده ای و توانا در شعر و در نقد، تبریک با عشق و احترام همه خا نی

دروازه روی پاشنه چرخید , آرام , غیژژ , ریخت یک کمی توی حیاط , یک کمی توی کوچه .  انتهای کوچه توی آفتاب می زد توی چشم ,کمی شبیه بخار روی کتری بود و تار بود و گنگ مثل همین عکسهای توی آلبوم که حالا قهوه ای شده  با لکه های زرد روی  پوست ,مثل چشم های کنده شده ی دایی ناصر کنار مامان طاهره و عمه مهین توی حافظیه و امضای پشت عکس :  یادگاری 30 خرداد 1344

هیچ کس توی کوچه نبود , خانمی  با چادر سیاه , از همان خانم هایی که دوباره شانزده سال بعد آمد جلو دستم را گرفت و گفت  ییا بریم ... کارت دارم....گفت کجا؟  حرف نزن........بیا....... نمی دانم........... کوچه تمام شد ,خیایان تمام  شد .

کجا می رفت  نمی دانم , گفتم : خانم شما نان فتیرک دوست دارین ؟   نه  ندارم

خیالش  راحت  شد         خوب  پس من را نمی کشه , آخه مامان طاهره گفته بود بچه دزد وقتی بچه ای را می دزده  فقط غذا بهش نان فتیرک می ده , بعد هم اونو می کشه.

طاقی های شیراز آجری , دالان ها که حالا خیابانی شده در پاریس , میدانی در بروکسل  زیر دمپایی نارنجی  با گل آفتاب گردون..... بریم تو ......  رفتیم ..........

برای دریافت فایل صوتی شعر اعدام اینجا کلیک کنید

برای دریافت فایل تصویری شعر در یوتیوب اینجا کلیک کنید

هوای مه آلود صبح

یا بارانی نم نم بر  شب بو

آفتابی باشد هوا  !

یا مه آلود با رگباری پراکنده

حالا رسیده ام به درخت

حالا درخت                                                       

درخت نه                                       

تیرک چوبی                      

نه                             

دیوار سنگی                    

نه                              

شاید درخت                   

شاید پشت سر دریا

تا بیایند فرصتی باقیست :

کار روزانه

 عاشق شدن         

 گشودن در

عطر نان

 دیدن برف از پنجره

دیوار می شود طعم خوب سیب

سد می شود جا نماز مادر بزرگ

راه می بندد بوی خوب انار

بر این صدای عجول سربی که پیش می آید

کسی تلفن نمی زنه

ایمیل هم همش تبلیغات

لندن هم که لندن نیست

و این اتاق مثل همه ی اتاق های دیگه

چه فرق می کنه        اینجا باشی      یا توی اوین

یک فلات در بروکسل

یا یک اتاق در خانه ی پدری

داری چه کار میکنی؟

چه فرق می کنه

در زندان کورواسی باشی

یا در کابین هواپیما

اتاق اتاقه دیگه

فقط شکلش فرق می کنه

یخچال هم یه اتاقه مگه نه؟

همین طور صندوق جواهرات  

یا جعبه ی ابزار

یا مایکروفر که ساندویچت را در آن گرم می کنی.

 از منظومه ی بلند سارایوو

 برای دریافت فیل صوتی شعر اینجا کلیک کنید

آنجا که می دانی    آسمانش آبی نبود

ساعت هم نمی دانست     که  تاریکی       رنگ را انکار می کند

وگرنه عقربه همان وقت ها به جای بیست وچهار می گفت  دوازده

اصلن آسمان نبود تا آبی باشد

وجرثقیل چقدر قشنگ شده بود

آنجا اتاق بود و آینه نبود

و رخت آویز   و   میز که بر ان آرنج تکیه دهی

اصلن لعنتی شبیه اتاق نبود

و ساعتش بیست و چهار ساعته روی بیست و چهار ساله بودم

که چیزی جا ماند

کسانی از طناب درخت شدند

کسانی هم علف  و سنگریزه

مرمر نشدند

بدون نام در باران های آن سال ها شسته شدند و سیب شدند و پرتقال

و حالا ترن از اتاق می گذرد

شالی زار می رقصم

و سیم خاردار روی دیوار

گاهی در باران پیر می شود

گاهی در آفتاب بیست و چهار ساله است .

 ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

مهدی حسین زاده

با ورودیه ی کار :

(آنجا که می دانی آسمانش آبی نبود) شعر از اتاقی حرف می زند که شاعر زمان نفرینی را در آن گذرانده است جایی شبیه یک سلول یک زندان که :

(ساعت هم نمی دانست که تاریکی رنگ را انکار می کند) جایی که زمان تنها به جای 24 ساعت به 12 ساعت بدل می شود :(وگرنه عقربه همان وقت ها به جای بیست وچهار می گفت دوازده) .......

(اصلن آسمان نبود تا آبی باشد/وجرثقیل چقدر قشنگ شده بود/آنجا اتاق بود و آینه نبود/و رخت آویز و میز که بر ان آرنج تکیه دهی/اصلن لعنتی شبیه اتاق نبود) با تاکید بر فضای اتاق و معرفی بیشتر آن با نیم نگاهی از دریچه ی سلول به جرثقیلی که برای اعدام آمده است و نگاه طنز آلود و غبنی که در آن نهفته است.

(و ساعتش بیست و چهار ساعته روی بیست و چهار ساله بودم/که چیزی جا ماند/
کسانی از طناب درخت شدند/کسانی هم علف و سنگریزه/مرمر نشدند/بدون نام در باران های آن سال ها شسته شدند و سیب شدند و پرتقال) که هم از سن راوی در زندان حرف می زند و هم از زمان طولانی زندانی بودن او و و قایعی که شعر به آنها اشاره می کند. و طی چند بند با زبانی شاعرانه نگاهی برجسته به اعدام شدگان آن سالها دارد ( که زیر ساخت تاریخی آن در زبان مورد اجرای شعر ارجاعات فراوان و مشخصی دارد) اما آن بند : ((و مرمر نشدند)) کاملآ اضافه به نظر می رسد و هیچ گونه ارجهیتی بر سنگریزه و علف در ذهن تداعی نمی کندو حتی حامل هیچ بار منفی در برابر عناصر مورد اشاره ی دیگر نیست .

و در بندهای پایانی که با فاصله آمده اند :

(و حالا ترن از اتاق می گذرد/شالی زار می رقصم/و سیم خاردار روی دیوار /گاهی در باران پیر می شود /گاهی در آفتاب بیست و چهار ساله است .)

که آن قید زمان (و حالا) پروسه ی زمانی طی شده را در متن نشان می دهد و برای پایان بندی تعلیقی وجود دارد که به آن اشاره می کنم :

1. حضور همچنان راوی پس از زمانی طولانی در آن اتاق _ سلول و صدای ترنی که انگار دارد از اتاق می گذرد و نگاه راوبی از دریچه به شالیزاری که در دوردست قرار دارد.
2. آزادی راوی و نگاه او از بیرون زندان به اتاق _ زندانی که تنها تکه دیوار و سیم خاردار روی آن باقی مانده است و ترن از آنجا می گذرد.
3. مرگ راوی و روایت او پس از اعدام با تاکید بر بیست و چهار ساله بودن او
به هر حال شعر انتخاب هر یک از این 3 وضعیت را به عهده ی مخاطب قرار داده است

اما یک نکته وان اینکه تنها در این بندهای پایانی است که راوی از چیز هایی که زمانی در آن اتاق از آن محروم بود حرف می زند و می بیند :عناصری که نشانی از آنها در ماقبل این بندها نمی بینیم : ((ترن)) -((شالی زار )) -((رقصیدن)) - ((باران)) و ((آفتاب)) و تنها تلخی آن سیم خاردار روی دیوار که تداعی حسرت بار "اتاق لعنتی" راوی است : اتاقی که از دریچه ی آن :

دوستانش "بدون نام در باران های آن سال ها شسته شدند و سیب شدند و پرتقال"

ساحت اثر
_________

این شعر هم مانند برخی شعر های دیگر مهرداد عارفانی روی فضای تلخ سالها ی دور مانور می دهد و شاعر می کوشد از خلال آن روایتی شاعرانه ارایه دهد و بار نوستالژیک شعر را با درهم آمیختگی با فضای امروزین و وضعیت فعلی راوی به بستری زیبا شناسانه دعوت کند چیزی که در (منظومه ی سارایوو ) خواننده را منتظر
گستر ه ی تازه تر از وضعیت حرکت متنی در شعر و چشم اندازهای تازه تری از دریچه ی شعر عارفانی نگاه می دارد . چیزی که شاید در منظومه ی "قطار سریع السیر "
ناظم حکمت نمود قدرتمندانه ی خود را به خوانندگان سراسر جهان عرضه کرد.

زبان اثر
__________

زبان شعر زبانی همگون با متن بدور از فاخر نویسی که از ملزومات اینگونه شعر هاست ، متن را سر پا نگاه داشته و برخی فراروی ها در نحو نیز مخل به نظر نمی رسد .جز برخی موارد ، زبان صمیمی شعر از نزدیکی شاعر به زیست متن حکایت می کند : زبانی که امیدوارم در ادامه ی این منظومه پرتوان و پر انرژی پیش رود

    می تواند با دو حاشیه در دو سمت

    به خزر برسد

    خیابانی زیر پا  بگذارد

    تختی تر از فردوسی

    با فشار پلک ها از کندوان بگذرد

    ایستگاه کوپه ای برای من

    پراگ با کبوتران مرمر تا واگن شب

    گاهی در تونل  رعد و برق

    گاهی تپه های اوین  آن طرف قد می کشد

    مامور       بلیط

    نگهبان          ملاقات ممنوع

    و پدر از مشهد تا شهسوار گریه می رود

     تا ستاره های بوسنی هرزه گوین

    روی جنگل  پچ پچ کنند

    و بوی آبجو در کوه پاره شود

    زاگرب روی پا  سنگ  برقصد

    و در میدان مین تمام ایتالیا از نقشه سر بخورد

    ترن بدون پنجره   بدون در

    ترن بدون واگن     شیشه      مامور کنترل

    و باد ملحفه را پرچم کرده

    آن ها شلیک می کنند

    و چراغ های برق  گاهی می افتند    گاهی می ایستند

                    ژوئن 2009  بروکسل

 یک نفر بیرون پنجره

موهایش چسبیده بر اسفالت

نگاهش خیره از قرمز پرچم می شود خورشید

از این خیابان به آن خیابان رفتن که شناسنامه نمیخواهد

جرئت داشته باشی و

رنگ  از رنگت اگر  نپرد 

با گلوی سوراخ هم می شود  حرف ها زد

      با دامنی کوتاه     چکمه ای بلند

      بیش از آن که معمولی ست     رژ لب     قرمز می زند

      ماشین ها که بوق      ترمز می شدند       50 پوند

      موزائیک دهانش باز    می خندد پیاده رو

      ماه با ماسک روی لندن سرفه می کرد

      آدم هایی زیر پا تهی شدم

      خیابان هایی قد می کشم

      دستش را نمی شد ندید

      با این که دستکش سفید تا آرنج پوشیده است

      از آن دست هاست   که  خیلی برای مردم تکان خورده بود

      و حالا سیگار می کشید  کنار سینه بند و  چکه چکه های آب

      انعکاس لخت روی سقف

      انگشت نداشت که سایه بر دیوار روباه می گذرد

      اتاق روی ملحفه     پنجره بی پرده

      حالا صبح

      باید به قصر برگردد

آیا عینیت را می توان در تلفیق با انتزاع به زیستی جدید دعوت کرد ؟

به دلیل اهمیت بحث تمامی موارد را در اینجا نیز پی گیر خواهم بود و از دوست نازنین اسماعیل مهرانفر که این مبحث را گشود صمیمانه تشکر می کنم

با توجه به این که هیچ یک از ما  تخصص  در امر زبان شناسی نداریم و آنچه می دانیم نهایتن از سوسور و بارت و غیره است و مکانیک تحلیل مان به لحاظ اینکه زبان فارسی زبان بسیار محجور ی ست در سطح جهان و بسیار غریب  وام گرفته از نظریات کسانی ست که بیشتر در سطح ادبیات فرانسه زبان تخصص  داشته اند و گستردگی و غنای زبان فرانسه در این امر بسیار اهمیت داشته بخش ناچیزی از آن برای ما باقی می ماند که آن بخش در واقع زبان شناسی همگانی ست یعنی بخشی که محدوده ی ملی و وطنی ندارد و در تمامی زبانها  قابل فهم و درک است.

آنچه باقی می ماند این که می باید نگاه تخصصی  به مثابه ی  زبان شناس  حرفه ای را رها و در بخش مربوط به خودمان که به ان اشراف اشراقی داریم به اضافه ی کمی اطلاعات حاصل از برخورد اندیشه ها  یعنی  زبان شاعرانه بپردازیم.  حال برویم به سراغ این  سوال که عینیت و ذهنیت و دعوت عینیت به انتزاع.

آن چه در توان ذهنیت شاعرانه ی بر می آید  این که  در  جهان شعر ما عینیت را به انتزاع فرا نمی خوانیم و سعی هم بر تلفیق آن نداریم بل با دو جهان مجاز مرسل و استعاره روبرو هستیم یعنی  مجاز مرسل یا همجواری اشیاء و پدیده ها  بگذار ساده تر کنیم صحبتمان ما را  یا اصلن از واژه هایی استفاده کنیم  که راحت تر باشه ... خوب مهران فر  عزیز حالا تازه  نشستیم پای صحبت . و تا حسنی یک چایی دم کنه من برم سراغ این هیولا یا مجاز مرسل , همجواری اشیاء و پدیده ها یعنی چه ؟ یعنی اینکه دلالت مستقیم  روی شیء هست یا به عبارتی خود شیء بدون واسطه  در جریان هست بگذار مثالی بزنم تا روشن تر بشه  .. در سینما ما با هنری مجاز مرسلی روبرو هستیم    چرا ؟  چون در سینما دوربین روی شیء واقعی زوم می کنه و  اشیاء همجوار هستن ولی در تئاتر  شما دکور جنگل  را داری و خود جنگل  نیست یعنی چیزی را شبیه چیزی دیگر که به این صورت تئاتر جزء هنر های استعاری  است  حال از آن عینیتی  که صحبت شد در اول اشکال گوناگونی می توان رویت کرد یا به عبارتی می توان دستچین کرد ...آن چه به من و دیگر دوستان در این مبحث مربوط است بخش مجاز مرسل شاعرانه است که  در عین عینیت داشتن با اتفاقی که در کل  ساختار می افته و آن را پرتاب می کنه به جهان دوم بدون استعار ه و یا بهتر  است بگویم با حداقل استعاره به معنای  قدیمی اش در افق متن شعری یا در خطوط  افقی  می تواند خودش را به استعار ه ای بلند تبدیل کند.. یعنی از همجواری اشیاء و پدید ها استفاده و  اتفاق  افتاده در مناسبات درون متنی انرژی پرتاب متن را به یک استعار ه ی ناگهانی داشته باشد.. نمونه شعر های شیمبروسکا و دیگر آثاری که دوستان بهتر از من می دانند و  از بر  هستند.  بنا  بر این  در اینجا عینیت میل  به دعوت شدن در انتزاع  را ندارد و اصلن چیزی انتزاعی وجود ندارد آن چه من می بینم همین هست که هست شما می گویید انتزاع هست به من ربطی ندارد من حقیقت را اینطور می بینم .جهان من این طور تعریف  شده برای من  و  درست در همین کنش و واکنش هست که تفاوت بین هنر و صنعت مشخص خواهد شد و گمان می کنم مبحث عینیت و انتزاع  مربوط به صنعت باشه..من  تا همین مقدار  کفایت می کنم که ادامه آن را به کمک مهرانفر عزیز حتمن جلو خواهیم رفت...و این محورها را در نظر  دارم در راستای  همین بحث  باز کنم

دو بنی بودن زبان شعر و ارتباط  مجاز مرسل و استعاره و گرایشات عینی و ذهنی

ساختار ذهنی و فرم عینی

ساختار عینی و  فرم ذهنی

ساختار ذهنی و فرم ذهنی

ساختار عینی و فرم عینی به اضافه ی  اتفاق افتاده در اثر  و  کارکرد ذهنی جدید

غنای کار کرد ذهنی در دل متنی عینیت گرا

غنای آشنا زدایی در متنی یکه عینی

جهان دوم یا هستی  دوم چیست؟ ارتباط  زبان  عینی  پس  از گسست  و حفظ  سنت یعنی ریشه داشتن در بن معنایی  پیش از گسست و زدندگی  دوبار ه ی معنا

 بندتو کروچه می گويد:

(زبان ديگر يک علامت نيست بلکه افاده معنا می کند) 

 معنايی مستقل که در خطی مستقيم  حرکت می کند و حامی پيامی مشخص برای گيرنده استپيام در حوزه پراتيک هدفی است يکسر برای ايجاد ارتباط   و در مسير مستقيم خود به دو صورت متفاوت حرکت می کند الف..   شيوه گفتاری  ب.. شيوه نوشتاری    شيوه های گفتاری همواره با شکست آوايی واژگان و عدول  از قوانين سخت و خشک زبان همراه است و به دليل اينکه تعداد توده سخنگو از تعداد متون ادبی  همواره  بيشتر است سبب فرسايش تدريجی زبان و گرايش دادن  آن به  سمت  و  سويی  متمايل  با  شيوه گفتاری زبان می شود ٫ از  سويی زبان در برابر چنين تعارضی از خود  مقا ومت  نشان  می دهد و به  دليل  قانونمند  بودن و فاخر بودن دشوار می شود . اشکال مختلف گفتاری در سطوح  گوناگون جامعه تبعيت  از نظا م های  قشری  می نما يد٫   مانند شيوه های  گفتاری فرهنگيان و يا اساتيد دانشگاهی و شيوه های گفتاری تجار و کارگران در   يک کارخانه   ٫بازرگانان ٫راننده های  ٫ رفتگرها و غيره که در مکالمه اين افراد با يکديگر  ٫شيوه های گفتاری  بسته به سطح  قشر سعی  در حفا ظت محدوده های کلامی   خويش دارند    و عدول    از اين محدوده  در آن قشر   سبب آشنا زدايی در نحوه کلام می شود ٫در صورتی که در محدوده خود بسیار عادی و روزمره است ٫ مثلا ايراد شيوه های گفتاری فردی از طبقات پايين جامعه  به  لحاظ  گفتاری ما بين اديبان يک جامعه بسيار  شا خص  است  و  همينطور  بر  عکس  ميزان آشنازدايی  افراد پايين    جامعه به  لحاظ گفتاری  افزون تر   از اديبان جامعه می باشد.   آکادميک بودن زبان و جنبه تدريسی آن در برابر گفتار که به طورفرا زبان آموخته می شود در فراگيری زبان دوم  خود را به وضوح   نشان می دهد ٫ چرا  که در   فرا گيری   زبان  دوم   شيوه های  گفتاری  به صورت فرازبان  فراگرفته  نمی شوند  بل  به  صورت تدريسی و آکادميک آموخته می شود  ٫ شيوه های  گفتاری و نوشتاری  بسته  به  نوع  پيام و  جنبه  کاربردی  آن ٫  خود  از قانونمنديهای  سلطه   پيروی   می کند ٫ به  عنوان   مثال  در يک  آگهی تبليغاتی ٫ هر چند پيام به شکلی زيبا  عرضه می شود اما به دليل اينکه  پيام  سرانجام مشخصی دارد و    شبکه تاويل مخاطب  را  در  پرانتز  بسته ای  قرار  می دهد و  او  را مجاب می کند   سلطه با   شکل  زيبايی  شناختی    آگهی    تبليغاتی نيست ٫ بلکه سلطه با ماده تعيين کننده پيام يا شی مورد نظر که  پيام به منظور عرضه    آن شی  به  کار  گرفته  شده  است می باشد و شگرد های به کار گرفته  شده   در   آگهی   تبليغاتی   صرفا  جنبه   پيام رسانی  داشته   و د ر   حوزه  پراتيک   هدفمند می باشند . کنش زيبايی در نحوه تبليغ سلطه گر نيست بلکه وسيله ايست  برای رساندن پيام به هدف ٫ و به  همين دليل   با  توجه  کنش      زيبايی در شگرد تبليغ ارزشهای زيبايی شناختی خود را در زبان  با توجه به عرضه شيئی متکامل تر از شيئ قبلی از کف ميدهد همين گونه است  جنبه های ديگر پيام مانند  اخبار ٫ گفتگوهای روزانه ٫ مقاله ٫ و ديگر اشکال نوشتاری و کلامی که  در کليت   خود دارای يک روساخت و يک ژرف ساخت می باشند ٫ روساخت در حوزه  ٫آواها٫واک ها٫واج ها٫ و  ژرف ساخت در حوزه معنا که   دلالت بر يک معنا می کند ٫ اين دلالت  معنايی ٫ گا ها   از صور  بيان نيز پيروی می کنند ٫  مانند  اشکال کنايه و مجاز مرسل و     تشبيه که  صورت های  مختلف در سطوح جغرافيايی  دارند.   شيوه های    گفتاری و  نوشتاری در  ماهيت  خود يک    بنی و دلالت   بر واقعيت موجود دارند (هستی اول )  منطبق با   فيزيک و طبيعت اشياء ٫ سلطه در هر يک از اين پيام ها بسته به ما هيت مادی پيام تفاوت دارد .  اثر ادبی يکسر جدا  از تمامی اشکال فوق است و از نظام های  ضد نظم تبعيت می کند٫ضد نظمی که در ماهيت خود  ارتباط  خود را با سنت حفظ کرده و سپس درک می گردد ٫چه اگر ضد نظم در پروسه حرکت خود از هستی اول که سخت نظام مند  و وفادار است دور افتد کارکرد ذهنی اثر سلطه گر شده و اعمال نفوذ  می کند  و ذهنی بودن  بيش از حد اثر در مکالمه  بدون   پرانتز در شبکه های تاويل دچار سردرگمی و عدم توانايی  دريافتن شکلی برخاسته از نظمی که ضد نظم  است  و قوانين خود را دارد می شود . هستی دوم سخت شکننده است .هستی دوم  در مکالمه ای  ديگرگونه با جهان هستی می يابد و دو بنی است  يعنی دارای دو روساخت و دو  ژرف ساخت می باشد روساخت اوليه  در  حوزه آواها ٫واج ها ٫واک ها ٫اصوات ٫که در      محور همنشينی و دلالت بر فعل و اسم و قيد و غيره ٬وسيله حمل معنا می باشند و دوم ژرف  ساخت  اوليه   که  حوزه معنا    است ٫معنايی که دلالت می کند بر واقعيت اول يا سنت..... د لالت اول ٫زمينه را مشخص می کند  ٫کد ها ٫رمزها  ٫وتماس    را برقرار می کند و اينکه اصوات بدون دلالت معنايی در محور     همنشينی کنار  يکديگر   قرار داده   نمی شوند  ٫ بل از قوانين سنت پيروی می کند  و دارای  نظامی همگانی در يک زبان می باشد ٫حال بسته به جنبه های اثر عرضه شده می توان قدرت اثر را در واگردان به زبانی ديگر رامورد بررسی قرار  داد و  موفقيت يا  عدم  موفقيت   آن  را   در   اين  واگردانی  سنجيد  نظامی منطبق با فيزيک اشياء و طبيعت موجود .  کنش دوم در هستی دوم  روساخت  ثانويه  و ژرف ساخت     ثانويه می باشد ٫عدول از نظم ..ضد نظمی برخاسته از نظم   .........اينجاست که  واک ها  ٫واج ها  ٫ اصوات   علاوه بر اينکه در محور همنشينی  وسيله  حمل  معنا  می با شند  اما  از معنای اصلی خود جدا شده و صرفا ارتباط خود  را با  سنت  حفظ می کنند و کلمات نوشته  بر  سپيدی کاغذ  ديگر نشانه های زبانی و دال های نشسته در محور همنشينی نيستند بل خود مدلولند و در حوزه ژرف ساخت  معنای دوم پيام را در حوزه عمل هدفی  يکسر  در  خود  می کند و  صرفا  شبکه  تاويل ها را می گشايد و سلطه با زيبايی است آن چه  حائز اهميت است رو ساخت  دوم و ژرف ساخت دوم در اثر ادبی است ٫گاها ميان رو ساخت دوم و  ژرف ساخت دوم بدليل ماهيت ضد نظمی ان بحران ايجاد می شود ٫به جرئت می توانم بگويم  ما بين روساخت و ژرف ساخت فاصله ای که به وجود آمده ارتباط با سنت را قطع می کند.  جنبه نمايشی  کلام  و آرايش  عناصر  روساختی سعی  در پنهان نمودن فقر معنايی ژرف ساخت دارند که يکسر گسسته است و در محور همنشينی استفاده از ترکيبات استعاری پيچيده فقر ضد نظم ساختاری را پوشش نمی دهد 

       دماغت را پاک کن

       صورتت را بشور   برویم بازی در کوچه باغ بالا 

       شهریور توی تقویم بود و بعد از ظهر  سایه ها را دراز  و کوتاه می کرد

       غافلگیرم نکن

       این قدر شانه از سایه ی موهات بیرون نکش

       تو بدنیا آمده در سال موشی

       من  پسرهستم این قدر شیرم نکن

       هی غروب شد و بعدن شب شد و بعدن  صبح

        که حالا نصفی  از من می پلنگد در بروکسل

        نصف  دیگر زبان در آورده برای شما.

...........................................................................................................................................

اسماعیل مهران فر

سلام
غرور راوی چرا در برخی مواقع راه را برای برون رفت معنایی از شعر می گیرد ؟ روایت در بستری اتفاق می افتد که راوی به دست فرم و زبان در حال ایجاد آن است . اما آیا این تنوع آرا در روایت و در ایجاد بسترهای معنایی و نگاه کنجکاوانه ی راوی همچنین در رویکردهایی فرهنگی متن نمی تواند نشانگر ظهور یک متن برنامه ریزی شده از پیش و ساختار تصنعی آن در اجرا باشد . من این متن را متنی ایدئولوژیک می دانم که دارد بر خلاف جهت آب ( سیلاب ) - آبی که به ذائقه ی مخاطب خوش نمی آید و مجبور است به نفوذ شنا می کند .

 ابوالفضل حسنی

من هر موقع این کار مهرداد عارفانی را خواندم حال کردم....
ذات این کار شعر است....
راوی این کار یک"پناهنده است"اما یک پناهنده ی متحسر و متا لم و غمناک نیست بلکه یک راوی سر حال و طناز است، نوستالژی در اینجا خود شعر نیست بلکه بهانه ای برای پر تابی که در پی روان است....
مراوده ای من و او در گذشته گفته شده است تا زمینه ای باشد برای در پیدایی پلنگی که در بروکسل می پلنگد این متن خیلی زیرکانه است -"پلنگیدن" به شکل کار برد فعلی در شا هنامه فراوان است حال انگار یکی از همان پهلوانان فردوسی است که در بروکسل می پلنگد این تداعی است که بی گمان متن را در حوزه ی معنا ها محکم نگه می دارد..
سطر آخر هم فوق العاده زیباست بین سطر آخر و سطر ماقبل آخر یک تضاد خاصی وجود دارد اول پلنگ است دومی کودکی که زبان در اورده برای "شما" این شما در اینجا شدیدن کاربردی و فنی نشسته است و کل متن رادر محوری جزء به کل جولان داده است    یقین اگر می گفت "تو" یعنی همان هم بازی زمان کودکی (که ظا هرن دختر هم بود) کار در یک چنبره ای رمانتیک و مبتذل فرو می رفت و همه ی لطافت و سادگی -اقتدار متن تلف می شد و حیف و میل می گشت اما این "شما "کار را شمول مند کرده و از حالت شخصی نویسی در آورده و"همه شمول" کرده است....
گفتنی زیاد است مهرداد عزیز

اسماعیل مهران فر

به زعم رولان بارت عینیت تنها به مفاهیمی که تحت عنوان برون داد از آنها در شعر یاد می شود اطلاق می شود در حالیکه انتزاع به مفاهیم ذهنی و عموما اگر بخواهیم پارادوکس مطروحه را بسط دهیم در درونه ی شعر و متن قابل جستجوست . هر چند که به قول یکی از دوستان رجوع به هردویشان در شعر و همچنین بنا بر عقیده ی دوست عزیز گرایش عین به ذهن و ذهن به عین که زیرمجموعه هایی را نیز دارا می باشند در متن قابل بررسی است . هایدگر و چند تن دیگر از جمله ریلکه ی شاعر می گویند که در زمانه ی عسرت شعر دیگر جامه ی کلام نمی پوشد بلکه یکسره خود کلام است . از این گفته می شود اینگونه برداشت کرد از آنجا که کلام خود در برگیرنده ی عینیت است و یا اینطور بگویم از آنجایی که زبان خود مفهومی به عینیت رسیده است پس ترکیبش با سوبژکتیویته منوط به ایجاد امری پارادوکسیکال است که در نهایت باز رجوع به مفاهیم قائل به رسیدن به معناست که در برون دادهای متنی قابل بررسی اند .
نکته ی دیگر اینکه آیا به زعم هایدگر زمانه ی اکنون مان همان زمانه ی عسرت و پرداختن به عینیات است یا نه ؟ همانطور که می دانید هنوز مفاهیم انتزاعی و همچنین درون دادهای متنی منتج به امری مبتنی بر ذهنیت شده اند و آیا اصلا قطعیتی در این زمینه را می شود طرح نمود ؟

مهرداد عارفانی

من قبل از این که به طور جدی وارد این بحث شوم از دوست تازه یافته ام مهرانفر عزیز چندین و چند گله دارم در نحو ه ی نوشتار و شیو ه ی بیان و این که چرا این قدر مقولات ساده و پیش تر از اینها فرموله شده و به ذهنیت تاریخی شعر و هنر سپرده شده را با آب و تابی عجیب و غریب و منشی بورژوازی در رفتار کلامی پیچیده و بغرنج می کنید؟به راستی شعر جهان یکسره جدا از این مقولاتی ست که شما جهت فرموله کردن شعر از آن یاد می کنید باور کن رفیق عزیز من که در یک کشور فرانسه زبان سال هاست زندگی میکنم این قدر فرانسه نمی دانم که شما در یک نقد ادبی فارسی از آن استفاده می کنید و در پراتیک که واژ ها ی باز هم فرانسوی ست از نمونه های شعر جهان و یا دروس شعر جهان پیروی نمی کنید ... مقولات مورد اشاره ی شما به شدت در این جا قدیمی شده , غیر قابل مصرف و تنها و تنها در کلاس های فلسفه و .... تدریس می شود و راهگشای شعر و تنش های موجود هنر معاصر نیست ... چالش دیگری ست همچون عرفان زدگی ی پس از دهه ی شصت....و البته برداشت شما از رولان بارت نیز برای من جای سوال دارد که حتمن وارد این مقوله خواهم شد و فقط محبت بفرمایید با ذکر کتاب و صفحه کتاب این گفته ی رولان بارت را.....که مبحث عینیت از نظر رولان بارت نیز عطف به مقولات دال و مدلول و حضور و غیاب نشانه و نشانه گذار خواهد شد....در هر صورت این مبحث را خواهیم گشود و امید که دیگر دوستان مثل همیشه از صحنه نگریزند... و جهت اینکه این گفتگو مورد استفاده دیگر عزیزان نیز واقع گردد محبت بفرما از ادبیات بورژوازی به ادبیات کارگری و خودمانی قدم بگذار که رولان بارت با آبگوشت و نان سنگک خوشمز ه تر است تا .................

    صدا

    دوربین

    حرکت

    شیمیایی

                   شیمیایی

    الو

                 الو        

     محاصره  شدیم           

    از تمام مهمات فقط  شیپور داریم

    چی کار کنیم .......      بزنیم ؟

       باران هفته ی پیش 

       ژوئن را با عکس ها و پرچم ها  

       اسکلت ها و دندان ها

      و فرشتگان اخموش  

      تا ایستگاه بزرگ قطار بدرقه کرد  

      تهران       در چمدانی پر از شهید دستم

      و پاریس    فاحشه ای در خود فراری بود              

      حالا که توپخانه در چمدان شلوغ است  

      آزادی پاهای بلندش را جمع  

      و دست بر پستان های سرد وسفت میدان انقلاب می کشد

      شب است هنوز

      برف می بارد

      تابستان روی ریل

      و آفتابی  که با قطار  می رود

      در زمستان گم می شود.

         پاریس  ژوئن ۲۰۰۸ 

جا بود این جا که آمدیم ؟

در جا بود

یا در سر جای خودش نبود از اوّل

حالا چه خوب دست کسی به ما نمی رسد

وگرنه این سیب شکلش همان است که بود

فقط طعم سیب نمی دهد لعنتی

 

برای دریافت فایل شنیداری شعر درخت و برف اینجا کلیک کنید

نگاه می کند و آه می کشد.

هی می دود دنبالم

در برف هم سفید نمی شود لعنتی

می رود زیر ترن

آن طرف ـــ  تونل

می آید بیرون ـــ  سیاه تر انگار

انگشتش را نشانم می دهد بی ادب

برای دریافت فایل شنیداری شعرصفر اینجا کلیک کنید

صفر     سرعت شد

   و راهنمای چپ

   این خیابان چه می داند

   با رکیک ترین نام ها  

   دهانی بی دندان میدان گشوده است

    قرمز     چراغ  شد

   سرعت     هفت

   انار فروشان             

   سرعت بیست

   تهران       موهایش را می کند

   اکباتان    شلوارش را

    هزار و سیصد پا

    ابر می روم تا بال   بالا   بالاتر

    سرعت و چمدان روی ریل

    روی میز    کنار صندلی

    جایی که صبح 

    قهوه ننوشید و    دسته گلی که هرگز ....

    هزار چم روی پاهای برفی  بلند می شود

    بروکسل    خیابان هفده شهریور

    لندن        بیست و دوی بهمنی که  از کوه  کنده می شود

    سوئیس    روی آب یخ زده است

    و هایت پارک      هنوز همان میدان فردوسی ست

     سر  می خورم تا  خیس  

     لاهیجان می شوم در عطر چای

     این دریا  چه می داند

     که سی یعنی چه زیر صفر .

باز سازی شعر  به حذف و غیاب نشانه گذار

بن سواق آقای ابر

که از لندن هن هن کنان می آیی

و باسن بر بناهای شهرمی مالی

رودر روی خیابان لئون تئودور:

شیطان بازار      پلاس کاردینال      راسته ی ماهی فروشان

پلیس شب ستارگانی مشکوک بر شانه دارد

پیاده رو جنگلی سنگی

صدای پرنده از دهان شکارچی می آید

امی همسایه کیجای بیا بشیم خانه 

شهسواره قدم بزی بیا بشیم خانه  

مینو نصرت :

همیشه اینجور است ، اینجایم و وقتی در پیاده روهایش راه می روم سمت چپم گندم زار ان کودکی ام یال به دستان باد سپرده اند و سمت راستم ردیف درختان نارنج و اکالیپتوس و طعم تازه شالیزاران ...این حادثه ی توام با نوستالژی ، همیشه و هم شانه با من و ما راه می رود و بوی راسته ی ماهی فروشان و زخم دهان ماهی آزاد و لبخند صیاد و هیاهوی از خاطر نرفتنی کوچه های بی خیالی و اشتیاق مثل داغ عمیقی خورده بر پیشانی و هر کجا که برویم ، رهایمان نمی کند ...حالا در این شعر مهرداد رگ و ریشه ی خودش را می تاباند و از میان ویترین ها و خیابانهائی که هیچ به موطن نخستین نمی ماند خود را می کشد و یقینا شاخ و برگی خواهد داد و میوه هائی که نخستین طعم شیرینشان پر پر پرتقال ها و تلخ نارنج و عود سوخته ی در شکاف سپید برنجزاران شهسوار است و مزه ی بن سواق در بلژیک ...

دوستان آینده را نمی شنوند

بر این باورند

که شیرین و ترش باید زیست

یک گاری شکسته و چراغ زنبوری

ترک می کنند میدانچه جمعه را

یک دیس گلدار و چندین زیر دستی

سال تحویل می شود و

چاقویی آینده را پوست می کند

سارایوو

 

برای دریافت فیل صوتی شعر سارایوو اینجا کلیککنید

 

بر پله های هواپیما نبودی

سراپایت اّمّا بوسه بود 

من

در ترس قدم می زدم بر آسمان تهران

و آفتاب بر فرودگاه و شیشه ها

 گاهی بود     گاهی نبود

آنجا کسانی شبیه تو گذشتند 

که تو نبودی

آسمان تهران دور می شود

با نئون ها و دودها و خانه های درهمش

سپیدی ابرها چهل درجه زیر صفر

حالا کسی شبیه تو در ابرها قدم می زند

می خواهم بپرم بیرون

درآغوشش بگیرم

ابرها در هم می شوند و

شبیه تو گاهی هست   گاهی نیست

در هم می شوند و باز گشوده می شوند

دستانم را روی لب ها گرفته ام که تو را ببوسم

سرخی آفتاب بر استانبول

اکتبر را جای تقویم من نشانده است

ساعت ها به هم می ریزند

زبان ها به هم می ریزند

لباس ها به هم می ریزند

موهای طلایی

اندام های برهنه

توریست ها

چمدان های تو را در خیال جابجا می کنم

برای دریافت فایل صوتی شعر آپارتمان اینجا کلیک کنید

بدون پله آسانسور قد کشيده است

برف ميبارد

برف

بر کتاب های من

      اخبار تلويزيون

      بر سيگار و بر روزنامه

از ايران که آمدم مسجدی از ترانه را رقصيدم

در  شهری که برف است و کوچه ای نه

برف است و خيابانی نه

عا بری نميگذرد..و مدرسه ها تعطيل است

برهنه قدم ميزنم

برهنه همچون کعبه

پيش از آن که خدايان بر او نازل شوند

برهنه همچون تيرهای برق

بر خيال و پنجره می نويسم:

                                 آفتاب

خزر را توی ليوان آب و

                    کندوان را روی تا قچه گذاشتم

تهران را تا کردم

با پنجره هايش که روشن بود

و ترا فيک پيپش را دود ميکرد

بدون پله ٫آسانسور ٫قد کشيده است

با طناب به آسمان بسته شده

مرتب کج وراست می شود

نمی توانی ليوانی آب را روی ميز بگذاری

يا فنجانی چای را را حت بنو شی

زير زمين

سمساری خا طره هاست

تهران

خاک خورده٫کهنه٫دست می سايد و لب می گزد

جواديه روی پل قدم می زند

اوين

با شهيدانش کنار جاده ايستاده  است

در سپيده ای که جرقه ها به دندانش گرفته اند

اتو بوسها سوارش نمی کنند

آزادی يک نفر!

اوين  به اطراف می نگرد

با نيشخند پنجره هايش

هم چون فا حشه٫فراری در اطراف شهر

اها نت شده

آزادی يک نفر!

خزر ليوان آب را با ماهيانش به بازی نمی گيرد

چراغ بندر هايش در زير زمين

پر مخاطره به پله های خنده می نگرد

تاريک

تاريک وژرف  هم چون اعماق

بدون پله٫ آسانسور

تا آسمان قد کشيده است

و در ادامه خود

خدا را به بازی می گيرد